Echter, tijdens het opbouwen van het evenement kwam er een auto van de Milieudienst aanrijden. Uit dit voertuig kwamen twee breedgeschouderde geüniformeerden, die mij kant op liepen. Niet bang uitgevallen trad ik hen vrolijk tegemoet, in de veronderstelling dat ze kwamen kijken wat het evenement inhield. Niets was echter minder waar: ik was een heuse overtreder van de Almeerse wetten!

Op een toon zoals alleen gezagdragende personen met een minderwaardigheidscomplex dit kunnen werd mij te verstaan gegeven dat ik stout was geweest: ik had bordjes (30x40 cm) in het gras geplaatst! Angstig geworden van dit machtsvertoon trok ik direct het boetekleed aan en bekende. Waarschijnlijk zou ik nu in de boeien geslagen worden en mijn, met veel energie georganiseerde evenement niet mee kunnen maken. Immers: ik had zes (!) bordjes langs de openbare weg geplaatst.

Gelukkig had men medelijden met mij en kwam ik er met een waarschuwing vanaf. Ik mocht zelfs, als ik dat wilde, de bordjes terug hebben. Omdat ik toen ook in een gulle bui was heb ik gezegd dat zij deze mochten houden. Mij werd nog verteld dat men wel moest handhaven, anders zouden er verschrikkelijke dingen gebeuren langs de openbare weg en de ondernemers in Almere benadeeld worden, want die betaalden wel precariorechten.

Toen ik de volgende dag richting evenemententerrein reed zag ik dat mijn paaltjes nog in de grond stonden. Blijkbaar was het teveel moeite om de brede schouders en sterke arm van de wet te gebruiken om de paaltjes uit de grond te trekken. Let wel: de paaltjes waren 60 cm lang en stonden voor ongeveer de helft in de grond. Ik heb ze laten staan als geschenk aan de afdeling Groenvoorziening van de Gemeente Almere, dat was wel het minste waarmee ik mijn dank voor het achterwege blijven van een bekeuring kon tonen. Ook zij hebben ze weken laten staan.

Vrijdag moest ik weer aan dit voorval denken. Overal in Almere zag ik grote rood/witte borden met het getal 100 erop! Opgeteld kwamen deze honderdtallen op vele duizenden uit. Ik dacht in eerste instantie dat het een verwijzing was naar "kamer 100" waar mijn Amsterdamse vader het altijd over had als hij naar het toilet ging. Maar toen ik ze werkelijk overal zag op plaatsen waar ze volgens mij niet hoorden twijfelde ik daaraan. Op verkeersborden, rotondes, echt overal zag ik ze. Het was niet meer te zien wat de borden verboden, de borden waren niet meer te zien. Daar zal dus wel precariorecht voor betaald zijn. Immers, nu ik dit schrijf is het zondag en ze zitten er nog.

Geen enkele brede jongen heeft de moeite genomen zijn voertuig uit te komen en de borden te verwijderen. Net zo min als iemand destijds de moeite heeft genomen de afgedekte flitspalen in Almere weer te onthullen. Zou het dan opnieuw iets zijn wat door een bedrijf illegaal geplaatst is? Blijkbaar betalen die precariorecht om flitspalen en verkeersborden onklaar te mogen maken. Zoals ik al vaker zei, al heb ik de kreet jammer genoeg niet bedacht: Het kan in Almere!